I’m Living on the Edge and I’m Flying away (L.E.F.-week)

L.E.F. : Living on the Edge and Fly away.

Lifestyle-week nummer 2: Lef!

Afgelopen week was het weer zover, het was tijd voor Lifestyle-week nummer 2 wat geheel in het teken stond van lef en durf. Er werden grenzen verlegd en er werden stappen, grote stappen gezet uit ieders comfort zone. 

Maandag, Survivallen in Sittard:

Het was maandagochtend 9 december en de eerste uitdaging was al om het eerste been uit bed te zetten, want om 6 uur ’s morgens met een temperatuurtje rond de -3 is het geen pretje om het warme bed te verlaten. Ieders lef werd dus al direct getriggerd. Aangekomen in Sittard stond ons een grote verrassing te wachten. Jawel, een heus survivalpark in de bossen van Limburg. Allereerst werd iedereen in groepjes verdeeld doordat een ballon werd uitgedeeld waar een gekleurd kaartje in zat wat jouw groep bepaalde. De dag kon van start.

Karina, onze begeleider begon met het vertellen van de algemene regels die in het bos geldden en etiquettes waaraan wij ons dienden te houden. We begonnen met twee inleidende spelletjes: een kennismakingsspel en een spel waarbij je in zo kort mogelijke tijd 20 pionnetjes moest aantikken die genummerd waren en die dus 1 voor 1 aangeraakt moesten worden. Hierbij kwam veel samenwerking kijken omdat je goed met elkaar een tactiek moet afspreken. Het eerste echte spel wat we gingen spelen was het indianenspel; op een dun draad bevestigd tussen twee houten palen, moesten we staande zien te blijven. Ook hier kwam weer samenwerking kijken omdat de ene wat lichter was dan de andere en het bleek na veel tijd dat dat belangrijk was. Met de nabespreking ging het naar mijn mening erg lang over lef en het staan op een draad wat 40 cm boven de grond hing. Iedereen had eigenlijk zoiets van ‘zo eng is dat toch niet?’, maar Karina vroeg dan bijvoorbeeld ‘Wie heeft er nu iets gedaan wat hij eigenlijk niet durft?’. Maar uiteraard stak niemand z’n hand op, want echt lef heb je er niet voor nodig. Al goed, vervolgens gingen we nog andere spellen doen waarbij samenwerking steeds een centraal thema was. Ikzelf ben voor de spellen die we deden eigenlijk niet echt uitgedaagd om uit mijn comfort zone te stappen, dit omdat ik vroeger iemand was die al op zijn 7e in bomen ging klimmen van 5 meter hoog, dus dan word je niet meer zo snel zweterig van bijvoorbeeld door een band heen klimmen die 1 meter boven de grond hangt. 

Image

Totdat….. we de pamperpaal in moesten. Deze 8 meter hoge paal moesten wij (degenen die dat wilden) beklimmen, waarbij je er vervolgens af moest springen. Op het moment dat ik erin klom dacht ik ‘aach appeltje eitje’, maar toen zette ik mijn knie op het plateau (50 x 50 cm) en keek ik naar beneden en toen begon mijn maag om te draaien. Mijn nachtmerrie werd werkelijkheid op dat ene moment. Het opstaan en het accepteren van de situatie ‘ik kan niet meer weg’ vond ik heel lastig. Het springen ansich was nog te doen, maar het opstaan op het plateau was onwijs eng. Op deze foto is de pamperpaal niet te zien, maar het geeft even de hoogte weer van het houten gestalte. 

Image

Wat ik zelf heb beleefd wat betreft lef is dus eigenlijk het moment van opstaan op het plateau, dat was zeker een moment voor mij dat ik een grens moest overbruggen en een gevoel van angst moest overwinnen. Wat ik wel voelde is dat wanneer ik eenmaal weer op de grond stond, heel erg het gevoel had van nu zou ik het zo weer doen. Blijkbaar moest ik dus eerst de bevestiging hebben dat er niks kan gebeuren door het zelf te ondergaan. Voor mij is dit een mooie les, omdat ik dit ook in andere situaties kan toepassen: Wanneer ik zelf een bepaalde situatie moet ondergaan waarbij ik misschien bepaalde negatieve gevoelens bij heb, dan moet ik het gewoon doen en dan achteraf kom ik er altijd beter uit.

Dinsdag; Lef-workshop van Rudy:

Wanneer de maandag op haar eind kwam, was het de beurt aan een leerzame en passievolle dinsdag; het was tijd voor een workshop lef! Vanaf moment 1 was ik meteen geboeid en enthousiast naar wat Rudy te vertellen had. Dit kwam doordat hij de woorden zei: “Ik doe wat IK leuk vind en waarom zou ik mijn leven lang werk gaan doen wat ik niet leuk vind? Vandaar dat ik nog alleen maar ‘toffe’ dingen doe!” Zodra iemand dat zegt, ben ik al meteen om, want als iets aansluit bij de manier waarop ik mijn leven zou willen leiden dan is dat het wel. Het was de bedoeling dat we onze grenzen zouden verleggen en uit onze comfort zone zouden stappen. Dit deed hij als eerste door een stoel voor de klas te zetten. Het was aan ons de taak dat één iemand naar voren zou komen, op de stoel zou staan en een daverend applaus kreeg: een staande ovatie. Dit zou de sfeer en de positieve energie een boost doen geven, en dat deed het ook! Je merkt wel dat wanneer je samen staat (dus het applaus moet geven) en wanneer je dus in de meerderheid bent, zelfverzekerder bent dan wanneer je in je eentje op de stoel staat. Vervolgens moesten vier mensen voor de klas zitten (waaronder ik) die elk een snoepje kregen. Stap 1 was om eerst het snoepje in je mond te doen maar er niet op te kauwen. Stap 2 was het snoepje uit je mond te halen en in je eigen hand te leggen (mensen met smetvrees zouden dit al vies kunnen vinden en dus een stap uit hun comfort zone kunnen zijn). Bij stap 3 moest je het snoepje van de persoon naast je aanraken en bij stap 4 at je het snoepje van de ander op. Klinkt simpel, maar toch is het ergens raar als je een nat en slijmerig snoepje van iemand anders in je mond moet doen. Na de eerste stappen buiten je fijne omgeving te zetten hebben we veel gepraat in groepjes over wat wij onder lef verstaan, of we wel eens iets hebben gedaan waar je echt lef voor nodig had en welk cijfer je jezelf zou geven qua lef. Het leuke is, dat hieruit gesprekken ontstonden die normaal nooit zouden ontstaan en er kwamen verhalen die oprecht heel leuk waren om naar te luisteren. Zo leer je je klasgenoten toch weer beter kennen. Rudy liet ons ook filmpjes zien van mensen die echt lef tonen, zoals een Engelse jongen die onwijs zenuwachtig is die gaat optreden in Britain’s got Talent en die dus in plaats van een stapje uit zijn comfort zone deed, meteen terecht kwam in de panic zone. Toch wist hij in zijn rol te kruipen en het gewoon te doen, waarna hij onwijs veel respect kreeg van het publiek. Rudy vertelde ook over manieren hoe je ervoor kunt zorgen dat je in een bepaalde stemming komt. Zo keken we naar een vechtscène waarbij je meteen de adrenaline door je lijf voelde schieten. Of juist een romantische scene waarbij de serotonine (liefdesgevoel) weer door je keel voelde glijden. Als laatste deden we de trust fall. Hierbij was het de bedoeling dat iemand op een container ging staan van ongeveer 1 a 1,5 meter hoor, waarbij diegene zich achterover met ogen dicht moest laten vallen. Uiteraard werd diegene dan ook opgevangen door de klasgenoten. Voor mij was dit minder eng dan gedacht. Misschien heeft de pamperpaal op de maandag al haar sporen nagelaten. De één na laatste opdracht was het lopen op blote voeten over straat. Dit is iets wat natuurlijk niet iedereen durft, maar dit kan op twee manieren: je durft het niet omdat je bang bent dat andere mensen je misschien raar kunnen kijken of je durft het niet omdat je bang bent om de volgende dag ziek te worden. Mijn theorie en tevens die van Rudy was dat dat alletwee tussen je oren zat. Ook de overtuiging dat je ziek wordt na het lopen op blote voeten kan er al voor zorgen dat je ook daadwerkelijk ziek wordt. Hoewel dit stervenskoud was, was het wel enorm leuk om eens te doen. Uiteindelijk sloten we deze mooie en leerzame dag af met een soort energiek dansje waarbij je positieve energie kweekte en uiteraard een hele grote staande ovatie voor Rudy.

Image

Donderdag: Urban survival in Leiden:

Na een vrije woensdag om even goed bij te komen van twee energieke dagen, was het donderdag tijd voor de urban survival. Met het groepje bestaande uit: Alissia Lock, Lilian Prins, Rima Baronian, Maysa de Vries, Sarah Jeuken, Harto Soetoredjo, Lara Gatsonides en Jesse Coolen verlieten we Tilburg voor het mooie Leiden. In Leiden kregen we de opdracht om voor de volgende groep die in deze mooie stad kwam in totaal 5 opdrachten te verzinnen waar je lef voor nodig hebt. Met deze gedachte zijn wij door de stad gaan lopen en hebben we de volgende opdrachten verzonnen (de groep hadden we opgesplitst in tweeën zodat we niet teveel meningen en dus teveel discussie zouden krijgen in de groep):

 Opdracht 1: Ga naar STUDENTTALENT @ Steenstraat 59, 2312 BV Leiden. Een studentenuitzendbureau dat een grap wil uithalen met hun andere vestiging en de student laten opbellen die zich voordoet als opdrachtgever om de andere vestiging voor de gek te houden. Contact persoon: Esmée Trimbos. De studenten moesten dus een prank uithalen met de andere vestiging van Studenttalent door deze op te bellen en net de doen alsof zij de opdrachtgever waren van die vestiging. Wat ze precies moesten zeggen, mochten ze zelf bepalen (bijvoorbeeld het leveren van commentaar op een project wat ze hadden gedaan). Waarom we hiervoor hebben gekozen is omdat bellen altijd een spannend iets is, al helemaal als je niet weet wie je aan de lijn hebt. Verder moeten de studenten met een goed voorbereid verhaal komen en net doen alsof het echt is. Om deze rol goed te vervullen had je naar onze mening een flinke portie lef nodig.

Opdracht 2: Ga naar PETTERSSON GRANDCAFE @ Prinssekade 5, Leiden. Op blote voeten, op de kade/plateau van het grandcafe een scene van Bruce Lee na doen. Deze scene vind je onder #bruceleefontys op Twitter. Dit onder goedkeuring van het cafe Contact persoon: medewerkers van het cafe. Waarom we hiervoor hebben gekozen is omdat je allereerst op je blote moet lopen, en het cafe lag in het water. De kans was dus aanwezig (niet heel groot) dat je in het water kon vallen. Ook kon iedereen je zien. Om deze schaamte van je af te zetten had je volgens ons ook lef nodig.

Image

Opdracht 3: Ga naar de IJSBAAN @ nieuw rijn. Let op! De ijsbaan bevindt zich op de gracht! Loop door de grote winkelstraat rechtdoor tot je rechts af kunt slaan en de V&D tegen komt, je loopt de brug over naar links en je ziet meteen de ijsbaan. Maak een pirouette op de ijsbaan. Kaartjes voor entree zijn geregeld (gratis). Contactpersoon: Daaf Sloos. Deze opdracht hebben wij gekozen omdat een pirouette makkelijker gezegd dan gedaan is. Je kunt je namelijk hard bezeren als je de vaardigheden niet bezit. Denk aan de Flow theorie van Csikszentmihalyi. Wanneer je de vaardigheden niet bevat en de uitdaging groot is, dan zit je niet in de flow en zal je waarschijnlijk een gevoel van angst ondervinden. Toch vonden wij dit een goed moment om deze angst te overwinnen.

Opdracht 4: Ga naar MAZDA STORE @ Haarlemmerstraat 119. In deze Mazda store zijn flyers uit de delen op straat. Zorg ervoor dat er minstens 5 mensen door jullie de Mazda store binnen gaan. Binnen staat dan een mooie demo-Mazda waar het andere deel van het groepje een mooi verkooppraatje over moet houden. Wat hierbij de durf is, is dat je mensen moet aanspreken en mensen naar binnen moet halen waarbij je ze niet alleen moet aanspreken maar ook moet overhalen. En uiteraard is het aanprijzen van een auto niet iets waar je geen lef voor nodig hebt. Gewoon doen!

Opdracht 5: Ga naar de SANQUIN BLOEDBANK @ Plesmanlaan 1A, 2333 BZ Leiden 2 studenten moeten lef tonen door naar de bloedbank te gaan. Zij zullen door de hints denken dat zij bloed moeten afstaan, maar dit was natuurlijk op zo’n korte termijn niet te regelen. Wel hebben wij geregeld dat zij mee mogen kijken bij een donatie. Tot het einde van deze opdracht zullen zij denken dat zij de volgende zijn om bloed af te moeten geven, maar hebben genoeg lef getoond door mee te kijken en te denken dat zij echt de opdracht zouden moeten uitvoeren en krijgen vervolgens de envelop om door te gaan. Contactpersoon: Carlize van Antwerpen 071-5685089.

 In rap tempo hebben wij de opdrachten uitgeschreven en opgestuurd naar Rudy. Toen we voor alle opdrachten toestemming hadden gekregen konden we op huis aan en wachtten we met smart op de opdracht die we de volgende dag uit moesten voeren.

Vrijdag; Urban survival in Eindhoven:

Vrijdag was de dag dat wij lef moesten tonen in Eindhoven. De eerste opdracht bestond voor ons uit het volgende: Zoek drie mensen bij elkaar die de kleuren van PSV vormen. In alle toevalligheid zagen we drie mensen in elk apart een zwarte, witte en rode jas. Dat was meteen opdracht nummertje één die we hadden voltooid. Toen werden we naar de kledingwinkel Rambam gestuurd. De opdracht hierbij was: Vind een groep mensen die bij elkaar de leeftijd hebben van het aantal jaar dat Eindhoven officieel bestaat. Eerst zijn we naar een kerk geweest omdat we wisten dat hier skeletten te zien waren van eeuwenoude mensen. Toen dit geen goed plan bleek zijn we naar het bejaardentehuis gegaan, maar daar mochten we helaas geen foto’s maken, wat nodig was voor het bewijs. Ondertussen deden we een andere opdracht en dat was: verzamel in totaal 30 knuffels door met een papiertje met daarop ‘Free Hugs’ te lopen. Kwam dat even goed uit dat Harto en ik twee knuffelberen zijn. Dit was in een kwartiertje gepiept. Snel verder met de volgende opdracht: We kregen bij de Bruna een klein sleutelhangertje. Het doel was om dit sleutelhangertje te ruilen tegen iets waarvan een buitenstaander zou schatten dat het minstens 10 euro was. Dit is ons gelukt! Uiteindelijk hebben we het geruild voor een samengesteld zakje met snoepjes uit een snoepwinkel. Een willekeurige vrouw schatte de waarde op 25 euro; missie volbracht. Last but not least, moesten we plastic tasjes verzamelen uit kledingwinkels waarmee het woord ‘LEF’ moesten spellen. Ook dit was een fluitje van een cent. Alle opdrachten hadden we behaald, behalve één en dat was een groep mensen verzamelen die in totaal een leeftijd hadden van 433 jaar. Maar niet getreurd, want een geslaagde dag was het immers wel. Persoonlijk vond ik de verzonnen opdrachten niet veel met lef te maken hebben. Het bestond namelijk alleen maar uit één ding en dat is mensen aanspreken. Verder geen fysiek lef bijvoorbeeld wat we moesten tonen. En mensen aanspreken durven we allemaal, anders had je niet op ILS gezeten (of trek ik nu een overhaaste conclusie?).

Image

After all was het een zeer geslaagde week wat mij betreft. Ik heb echt hele toffe dingen gedaan, andere inzichten gekregen (vooral van Rudy van dinsdag) en bovenal transformerende belevingen ondergaan (de pamperpaal bijvoorbeeld). Ik wil oprecht zeggen dat ik dit echt de gaafste week vond tot nu toe van ILS. Het was goed georganiseerd en er is echt over nagedacht. Ook heb ik nog meer het gevel gekregen dat ik gewoon kan doen wat ik wil doen en of andere mensen dat nu raar vinden is hun probleem. Laat ik afsluiten met de woorden waarmee ik begon: Now I’m Living on the Edge and I’m Flying away (L.E.F.)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s